(Do poety)
O, poeto natchniony! Pod statuą lśniącą
Schylony i bijący w struny z całej mocy,
Lutnię srebrną i czarną, podobną do nocy,
Gdy odkładasz, zmęczony, pomódl się gorąco.
(Do poety)
O, poeto natchniony! Pod statuą lśniącą
Schylony i bijący w struny z całej mocy,
Lutnię srebrną i czarną, podobną do nocy,
Gdy odkładasz, zmęczony, pomódl się gorąco.
Ja jako nauczyciel nie poszerzam ludzkich umysłów, ja je przebudzam. (Robert Frost)
Nauczyciel, który potrafi wzbudzić wyższe uczucia dla jednego choćby dobrego czynu, jednego dobrego wiersza-osiąga więcej aniżeli ten, który zapełnia naszą pamięć nieskończonymi rzędami przedmiotów naturalnych, sklasyfikowanych pod względem nazwy i kształtu. (Johann Wolfgang Goethe)
Zacną
rzeczą jest uczyć się, lecz jeszcze zacniejszą – nauczać.
(Mark
Twain)
Pełne dramatyzmu dzieło, stworzone prawie 200 lat temu, ukazuje olbrzymią falę, która za moment pochłonie trzy łódki. W tle wznosi się góra Fudżi. Drzeworyt ten należy do najsłynniejszych przykładów sztuki japońskiej. Kompozycja jest zdominowana przez wielką falę. Nawet szczyt Fudżi wydaje się niewielki w porównaniu z jej ogromem. Złudzenie wzmacnia biegnąca nisko linia horyzontu. Widz odnosi wrażenie, że znalazł się pośród fal, razem z wioślarzami, którzy zmagają się z potężnym żywiołem. Fale tworzą łuk otaczający górę Fudżi. Ich kształty i kolory wywołują skojarzenia z ośnieżonym górskim szczytem. Kształty mają wyraźne kontury.
Biała morska piana zdaje się zamieniać w groźne szpony. Wielka fala należy do cyklu drzeworytów 36 widoków góry Fudżi. Artysta nanosił rysunki na drewniane klocki, a następnie je wycinał, pokrywał tuszem i odbijał kolejno na papierze. Do każdego koloru używał osobnego klocka. W ten sposób powstawały odbitki, nazywane drzeworytami, które można było wielokrotnie powielać. Prezentowane dzieło cieszyło się tak wielką popularnością, że drewniane klocki służące do drukowania całkowicie się wytarły.

13 września 2020 r. minęła 126 rocznica urodzin poety, satyryka, tłumacza, autora utworów dla dzieci. Pierwsze liryki Tuwima zawarte w zbiorach: „Czyhanie na Boga”, „Sokrates tańczący”, „Siódma jesień” stały się wyrazem buntu wobec młodopolskich konwencji i poetyki. Autor zwrócił się ku potocznemu językowi z jego chropowatością, a nawet wulgaryzmami; wprowadził do swych wierszy postać zwykłego, szarego człowieka.
Emanowała z tej poezji radość życia, upojenie wolnością. W następnych tomach: „Słowa we krwi”, „Rzecz czarnoleska”, „Biblia cygańska” zachwycenie światem ustępuje gorzkiej refleksji, coraz częstszym rozczarowaniom. Nieobca poecie była problematyka społeczna-już we wczesnym okresie twórczości wiele uwagi poświęcał ludziom ubogim i cierpiącym. Nienawidził zakłamania, którego ucieleśnieniem byli dlań „straszni mieszczanie”. Z pasją atakował biurokratów, policję, przedstawicieli władzy.
Po przewrocie majowym w 1926 w jego twórczości zaczęły narastać nastroje pacyfistyczne i katastrofizm; dał im wyraz w ocenzurowanym poemacie „Bal w operze”. Na emigracji powstały „Kwiaty polskie”, wyraz tęsknoty do ojczyzny, języka, ukochanego miasta dzieciństwa-Łodzi. Przejawem mistrzostwa w operowaniu językiem, a jednocześnie dowodem niepowtarzalnego poczucia humoru są wiersze dla dzieci. Wdzięk i urok tych wierszy polega na swobodnym ujęciu głębokich treści-jest w nich wiele żartobliwych i nieodparcie dowcipnych tonów czy porównań, trafiających łatwo do wyobraźni i pamięci czytelnika.
W tym roku na dziewiątą edycję Narodowego Czytania wybrano Balladynę Juliusza Słowackiego. Jest to dramat poświęcony bajecznym dziejom narodu, po części jako przewrotna interpretacja prapoczątku z wykorzystaniem szekspirowskiej fantazji rodem ze Snu nocy letniej.
Balladyna to jednak przekroczenie ram komizmu i tragizmu autora Hamleta. Słowacki łączy bowiem technikę szekspirowską z romantyczną koncepcją winy i kary. Zło lęgnie się wszędzie, jak u Szekspira w Makbecie, okazja wywyższenia nawet w chłopskiej chacie rodzi demony , a Balladynę po osiągnięciu swego celu – korony i wszechwładzy – poczynają trapić wyrzuty sumienia.
Jednak w świat bohaterów interweniuje porządek wyższy – kiedy bohaterka przekracza granice wiarołomstwa (odrzucenie matki), ginie rażona piorunem. Jej śmierć to zasłużony wyrok, który dosięga ją z mocy bądź Najwyższego, bądź z wewnętrznego rozdarcia bohaterki.
U genezy tego wyroku tkwi
ironia romantyczna – życie ludzkie jest igraszką trafu, a baśniowe postaci
ukazują świat jako ring walki bez jasnych reguł, gdzie splątanie ludzkich losów
staje się rezultatem metafizycznych zabaw i przebieranek.
Uwaga!
Biblioteka szkolna prowadzi kiermasz podręczników. Prosimy, aby uczniowie starszych klas przynosili wycenione książki do biblioteki. Jednocześnie informujemy, że można zakupić podręczniki. Zapraszamy zainteresowanych uczniów do biblioteki szkolnej w godzinach 9:00-12:00.