Narodowe Święto Niepodległości

 

Święta miłości kochanej Ojczyzny

 

Święta miłości kochanej Ojczyzny,

Czują cię tylko umysły poczciwe!

Dla ciebie zjadłe smakują trucizny,

Dla ciebie więzy, pęta niezelżywe.

 

Kształcisz kalectwo przez chwalebne czyny,

Gnieździsz w umyśle rozkosze prawdziwe,

Byle cię można wspomóc, byle wspierać,

Nie żal żyć w nędzy, nie żal i umierać.

                                                                        /Słowa: I. Krasicki/

Wieczna pamięć

Zgodnie z utrwalonym w Polsce zwyczajem dwa pierwsze dni listopada mają charakter refleksyjny i poważny.

 Jednak w liturgii Kościoła katolickiego 1 XI jest świętem radosnym, wspomnieniem tych wielu świętych, którzy zasłużyli na  zbawienie, choć ich życie upłynęło w cichości i nigdy nie zostaną oficjalnie wyniesieni na ołtarze.

 Obecnie święto to kojarzy się przede wszystkim ze zwyczajem odwiedzania cmentarzy.

 

Święci – to także ludzie

a nie  żadne gąsienice dziwaczki

(…)

potrafią żyć

 i nie dziwić się odchodzącym

potrafią umierać

i nie odchodzić …

                              ks. Jan Twardowski 

Olga Boznańska

 

„Dziewczynka z chryzantemami” to najsłynniejsze dzieło artystki, w którym definitywnie zerwała ona                            z obowiązującą w XIX wieku konwencją przedstawiania dzieci – zwykle w salonowych wnętrzach, z lalkami              i bukiecikami kwiatów, wystrojonych. 

Stworzyła niepokojący wizerunek samotnej, nieznanej dziewczynki stojącej na tle srebrnoszarej ściany                     w sukience stalowej barwy pozbawionej ozdób.

W jasnej, okolonej rudoblond włosami twarzy świecą ciemne oczy, którymi intensywnie wpatruje się w widza. W dłoniach trzyma perłowobiałe chryzantemy.

 To już nie dziecko, lecz jeszcze nie kobieta. Z obrazu emanuje przeczucie kobiecości, budząca się       świadomość i pierwsze wtajemniczenia. Subtelne gradacje szarości oraz kontrast jasnej cery i włosów z czernią oczu, nastrój smutku i tajemnicy sprawiają, iż „Dziewczynkę   z chryzantemami” uznano za arcydzieło polskiego modernizmu.

Rembrandt - Przypowieść o bogaczu

 

Tak zwana „Przypowieść o bogaczu” to młodzieńcze dzieło ukazujące dobitnie, jak wiele Rembrandt zawdzięcza sztuce Caravaggia operowania światłem. Inspirując się nim podobnie jak malarze Północy i okazując szczególne upodobanie dla scen nocnych rozgrywających się w blasku świec. Tutaj mocne światło świecy precyzyjnie oświetla starca, ukazując go w chwili, gdy ogląda ostatnią zarobioną monetę. Na tym właśnie polega umiejętność posługiwania się tego rodzaju efektem oświetlenia jako środkiem wyrazu – malarz nie wydaje osądu o zachowaniu skąpca, samo światło wydobywa niegodziwość jego postępowania. Decyzja należy do widza(stąd w wersji włoskiej podwójny tytuł dzieła), czy jest to boskie światło, czy też innego pochodzenia.

Dante Alighieri

 

Poeta, uczony i polityk włoski. Urodzony w maju 1265 r. we Florencji, zmarł 13 lub 14 września 1321 r.                       w Rawennie.

 Pełnił wiele funkcji publicznych w rodzinnym mieście. Całe jego życie streszcza się w miłości do jednej kobiety     i jednego miasta. Jednak ukochana Beatrycze  zmarła         w wieku zaledwie dwudziestu pięciu lat. A umiłowana Florencja skazała go na wygnanie.

 Beatrycze Portinari, córkę zamożnego sąsiada, Dante poznał, kiedy oboje mieli zaledwie po dziewięć lat.          Nie przeszkodziło to chłopcu zakochać się w niej od pierwszego wejrzenia i na całe życie. Kiedy więc jego ukochana zmarła   w kwiecie wieku, Dante przeżył skrajne załamanie.

 Początki twórczości Dantego sięgają lat 1292-93 (Vita nuova, „Życie nowe” rodzaj pamiętnika prozą poświęconego młodzieńczej miłości do Beatrycze, przeplatanego wierszami). 

Jest też autorem traktatów politycznych i językoznawczych. Jednak najważniejszym dziełem Dantego jest „Boska komedia” (La Divina  Commedia, 1307-1321) napisana w języku włoskim. Pierwotny tytuł dzieła brzmiał Komedia, uzupełniony później przez komentatorów. 

Boska komedia to dzieło zakrojone na wielką miarę, łączące w sobie intencję oddania hołdu nieżyjącej od dawna i wyidealizowanej ukochanej z lat młodości Beatrycze z zamysłem stworzenia utworu przestrzegającego przed wszechogarniającym upadkiem moralnym.

 Istotą ideową dzieła była więc sublimacja idealnej miłości, owocująca zbliżeniem do Boga. Pisząc swój nieśmiertelny poemat, Dante – oceniał Kalikst Morawski – kierował się dwiema zasadniczymi przesłankami. Chciał oddać hołd ukochanej kobiecie i uwiecznić swą miłość, mówiąc             o Beatrice to, czego dotąd nigdy nie powiedziano o żadnej kobiecie.

 Drugim motywem przewodnim była chęć służenia zbłąkanej ludzkości.       W tym należało pokazać ogrom zła   w jego różnorodnych formach, ażeby wstrząsnąć sumieniem grzeszników.

"Ballady i romanse"

 

Na kolejną edycję Narodowego Czytania wybrano „Ballady i romanse” Adama Mickiewicza.

 Datę ich wydania - rok 1822 przyjmuje się za początek romantyzmu polskiego. 

„Ballady i romanse” są praktyczną realizacją teoretycznych  założeń romantyków, udowadniają piękno i wartość literatury romantycznej. 

Romantyczna ideologia zmienia hierarchię wartości: nie nauka i mądrość są najważniejsze        w poznaniu świata, lecz czucie i wiara. Uczucie jest tak samo ważne jak myślenie.

Wrzask mody - Martensy

 

Poduszka powietrzna doktora Maertensa

Buty muszą być wygodne – szczególnie wtedy, gdy trzeba ulżyć obolałym czy chorym nogom. 

Po kontuzji na nartach w roku 1945 niemiecki lekarz Klaus Maertens stwierdził, że jego zwykłe buty nie nadają się dla rekonwalescenta.

 Zaprojektował więc specjalną wersję, w której do elastycznej podeszwy wpuszczano bąbel powietrza.

 Poza tym obuwie było solidne i dobrze chroniło nogę.

 Buty szybko stały się znane jako martensy albo DM-sy i zostały natychmiast zawłaszczone przez nastolatków.

 Moda na nie trwa już od ponad 70.! Martensy produkuje się w wielu kolorach i fasonach, ale nie tracą przez to nic ze swojego charakteru.

1 czerwca Dzień Dziecka

 

Dzień Mamy - 26 Maja

 

„Matka jest ciepłem, matka jest pokarmem, matka jest pełnym błogości stanem zadowolenia i bezpieczeństwa” – tak napisał Erich Fromm w swojej książce „O sztuce miłości”.

Na całym świecie uznaje się miłość matczyną za najwyższy rodzaj miłości, za najświętszą spośród możliwych uczuciowych więzi.

Kiedy bywa nam najciężej, przyzywamy matkę wierząc, że ona oddali od nas ból, cierpienie, ocali od zła.

Matkę mamy tylko jedną – dzisiaj pragniemy wyrazić Jej swoją szczególną pamięć, czułość, wdzięczność, cześć.

 

Gdy kto chce zamknąć w jednym słowie,

Ogrom uczuć jasnych do granic ostatka …

Niech przyklęknąwszy – to imię wypowie:

Jedno, jedyne, przenajsłodsze – Matka.

                          (Konstanty Dobrzyński – Matka)

 

Żyj długo i szczęśliwie !

Ten kwiatek jest dla Ciebie –

Tak jak wszystkie kwiaty świata:

Delikatne pierwiosnki

Chowające w płatkach nadzieję,

Żółte słoneczniki przepełnione wspomnieniem lata

Błękitne niezapominajki, wieczni strażnicy czasu,

Czerwone róże dumnie wyprostowane w wazonie

I aromatyczny bez z ogródka,

Taki pod którym się siada,

By napić się kawy w południe.

Wszystkie one są dla Ciebie.

Niech w Twoim sercu panuje wiosna!

Krzyk - Edvard Munch

 

Dziwna scena, jak z koszmarnego snu. Jej autorem jest norweski malarz, Edvard Munch. Sugestywny wizerunek samotnej, cierpiącej postaci inspirował twórców różnych form, nawet kreskówek i horrorów.

 Munch namalował kilka wersji obrazu, zarówno czarno-białych, jak i kolorowych, stosując różne techniki. Należą one do cyklu Fryz życia, poświęconego życiu, miłości, lękowi i śmierci. 

Artysta pracował nad nimi wiele lat, wprowadzając zmiany do gotowych dzieł i dodając nowe.

 Na każdym z nich – wykonanych w technice łączonej, temperą i dwoma pastelami na kartonie widnieje to samo: współczesny człowiek, zredukowany do trupiej czaszki, z szeroko otwartymi ustami, doświadczający bólu egzystencjalnego, ukazany na tle autentycznego fiordu, znajdującego się poniżej wzgórza Ekeberg pod Oslo.

 Dominują dwie barwy: krwista czerwień zachodzącego słońca oraz błękitno-czarne wody fiordu. Munch twierdził, że obraz przedstawia „nieskończony krzyk przepływający przez naturę” – zatem ukazana osoba nie musi krzyczeć, może otwierać usta z przerażenia.

 Malarz wyjaśniał, iż inspiracją był dla niego krzyk, który w niewytłumaczalny sposób wyczuwał w otaczającym go świecie.