Spotkanie z Tomaszem Korbankiem

12.04.2018 r., w czwartek
o godz. 11.00 w kameralnej scenerii biblioteki szkolnej miało miejsce spotkanie poety gorzowskiego, pana Tomasza Korbanka z grupą uczniów i nauczycieli naszej szkoły. Uczestnicy brali udział w pewnego rodzaju wywiadzie, do którego się dołączyli i zadawali pytania. Przekonali się, że poeta to człowiek  z takimi samymi problemami, co my , żyjący   w tej samej rzeczywistości, borykający się z trudnościami. 

 

Pan Korbanek uzmysłowił nam, że dla Niego pisanie wierszy to nie jest sposób na zarabianie pieniędzy tylko sposób na swoistego rodzaju terapię dla duszy. Jest to pewnego rodzaju samouleczenie. Nasz gość uświadomił nam, że poezja to uwalnianie uczuć, emocji, radości, smutków. Poeta sięga po poezję bo jest ona zrozumieniem dla zranionej duszy. Jest również inną formą zapisu życia samego poety i jego myśli. Dla Naszego poety poezja to też świat, do którego zmierza się zawsze i ciągle, a nie tylko wtedy, gdy nie rozumie się codzienności. Poezja to również możliwość oderwania się od dnia codziennego, spojrzenia na świat z innej ciekawszej perspektywy.

Myślą przewodnią spotkania była fraza „Zatrzymaj się nad strofą „. Drogi słuchaczu, drogi czytelniku zatrzymaj się nad strofą, uwolnij swoje emocje, może znajdziesz cząstkę swojej czułej struny. Ktoś napisał do Ciebie list – list pisany poezją."

 

Niewidzialny

Spędzał długie godziny

patrząc bezustannie

na rozgrzany ekran

Chłonął żywe obrazy

drobnoustroje pojęć

wsiąkające w krwiobieg

podążające w kierunku serca

Zawieszony

między podłogą a sufitem

nie odczuwał chłodu

na wskroś przenikającego

drętwiejące ciało

Coraz bledszy

niewidzialny …

IB

Z cyklu : pisarki polskie – Deotyma

Zupełnie niezwykłą postacią była Jadwiga Łuszczewska, czyli Deotyma, znana w całej Warszawie improwizatorka, poetka (między innymi cykl epicko-dramatyczny „Polska w pieśni”, wydawany w latach 1859-1908 ) i autorka powieściowa ( Branki w jasyrze, 1889; Panienka z okienka, 1898 ). Salon literacki prowadzony przez rodziców Deotymy, a później przez nią samą przyciągał uwagę publiczności, bywali w nim najznakomitsi pisarze, choć nie brakowało też zagorzałych przeciwników tej poezji natchnionej. 

Jadwiga Łuszczewska wychowywana była w patriotycznej atmosferze, gdzie wiele uwagi poświęcano historii i literaturze. 

Po wybuchu powstania styczniowego ojciec Deotymy złożył godność szambelana carskiego za co został aresztowany i w 1863 roku zesłany w głąb Rosji. Córka zdecydowała się towarzyszyć swemu ojcu. 

Do Warszawy powrócili w 1865 roku. Deotyma wycofała się z życia towarzyskiego z powodu choroby. Spoczywa na warszawskich Powązkach. Jej nagrobek zdobi rzeźba „Anioł Zmartwychwstania „ dłuta Daniela Zaleskiego.

IB

Wielkanoc 2018

 To najradośniejsze święto – zarówno w kościelnym roku liturgicznym, jak i w obrzędowym kalendarzu wsi polskiej. W niedzielę wielkanocną dzwony kościelne brzmią w szczególny sposób, oznajmiając zmartwychwstanie Chrystusa. Jak wierzono na Podhalu, mogły one obudzić śpiących w Tatrach rycerzy, by szli walczyć o wolność Polski. Spiżowego głosu wielkanocnych dzwonów bały się złe moce, a ludzie słysząc ich dźwięk, wyrzucali nienawiść ze swoich serc. 

Od XVIII wieku msze rezurekcyjne odprawiano nie o północy, lecz o świcie. Tradycyjnie towarzyszyła im kanonada ze strzelb, pistoletów, petard, armat i moździerzy. Być może tę rytualną wrzawę podnoszono, aby przebudzić świat do życia. 

Gdy zakończono już przygotowania, można było spokojnie zasiąść do stołu, podzielić się „święconym” i złożyć sobie życzenia wszelkiej pomyślności i zdrowia. Na wielkanocnym stole królowało jajko, od wieków uważane za symbol początku i źródło życia. W mitologiach wielu ludów można znaleźć opowieść o jaju, z którego powstał świat. Uważano je również za znak zmartwychwstania, odrodzenia, powrotu do życia. W symbolice chrześcijańskiej zostało skojarzone ze świętem Zmartwychwstałego Chrystusa, który „wstał z grobu jak z jaja kurczę” 
(Galicja XIX wiek ).


 

IB

Umberto Eco

 

 

















Był profesorem uniwersytetu w Bolonii, cenionym w wąskim kręgu naukowców własnej specjalności. Jednak kiedy przekroczył pięćdziesiątkę, zdecydował, że czas zmienić własne życie. Napisał powieść, która niemal z dnia na dzień uczyniła go sławnym daleko poza salami wykładowymi.

Rozdwojenie między pracą na solidnej posadzie i chęcią studiowania zagadnień odległych od życiowej pragmatyki nękało go od młodości. Ojciec wysłał go do Turynu po wykształcenie prawnicze, ale Umberto od studiowania kodeksów wolał zgłębianie średniowiecznej filozofii i literatury. I znowu – kiedy już uzyskał tytuł doktorski, broniąc rozprawy na temat filozofii Tomasza z Akwinu – dla odmiany zainteresował się kulturą popularną.

Rozdział po rozdziale zaplanował historię, która będzie mieścić zarówno rzetelną wiedzę o kulturze średniowiecza, jak i intrygującą fabułę. Powieść „Imię róży” była gotowa w 1980 roku. Jej bohaterem uczynił mnicha, Wilhelma z Baskerville (nazwisko zapożyczone z opowieści o Sherlocku Holmesie), obdarzonego genialnym detektywistycznym umysłem.

 

Jednak jego kolejne powieści – ‘’Wahadło Foucaulta” czy „Baudolino’’ – nie dorównywały popularnością „Imienia róży”. Były przeciążone erudycyjnymi popisami, rozwlekłe, pozbawione pomysłowej intrygi. Jeszcze raz okazało się, że do tworzenia prostych historii dla milionów nie wystarczy opanowanie zestawu prostych reguł. Trzeba jeszcze szczypty prawdziwego talentu.

IB

8 Marca Dzień Kobiet

Obchodzony od 1909 roku w Stanach Zjednoczonych, a od 1911 roku w Europie.

Inne słowa opisujące kobiety to: pani, dama, matka, dziewczyna, panna, baba. Dawniej używano również określeń niewiasta i białogłowa. Słowo niewiasta oznaczało początkowo kobietę niezamężną, później „kobietę obcą”, na przykład synową, szwagierkę, która nie mogła zabierać głosu w rodzinie. Z biegiem czasu zwyczaj ten się zmienił na korzyść kobiet. Słowo białogłowa, lub krócej – białka, oznaczało kobietę zamężną, która w przeciwieństwie do panien nosiła białe nakrycie głowy.

Wiele polskich kobiet zapisało się w historii Polski i świata, warto o nich pamiętać. Oto niektóre z nich: Królowa Jadwiga, Księżna Izabela Czartoryska, Helena Modrzejewska, Irena Szewińska, Maria Skłodowska-Curie, Wisława Szymborska.

IB