Dziewiąta fala

 

Ajwazowskiego zajmowały tematy dotyczące morza – zarówno  jego       warunków naturalnych (np. przedstawienia sztormów), jak i działalności na nim człowieka (flota, marynarze).

Do najwybitniejszych dzieł artysty należy namalowana w 1850 r. Dziewiąta fala

Obraz ukazuje grupkę rozbitków walczących o życie na resztkach masztu. Zapewne przeżyli straszliwy nocny sztorm – na powierzchni nie ma reszty statku i załogi. 

Choć widać już wschodzące słońce poranka , jeszcze zagraża im niebezpieczeństwo – tytułowa, najwyższa ze wszystkich dziewiąta fala.

 Mimo to obraz zawiera optymistyczne przesłanie: jasny blask wstającego dnia niesie nadzieję, pozwala wierzyć, że najgorsze należy już do przeszłości.

Święto wiosny 21 marca

 

To nie przypadek, że wiosna przychodzi w czasie postu. Patrzymy jak budzi się życie wstępuje, w nas radość i nadzieja, z którą zbliżamy się do Wielkanocy. 

Pierwszy dzień wiosny przypada w równonoc wiosenną z 20 na 21 marca, kiedy biegun północny jest bliżej Słońca niż biegun południowy.

 Od tego dnia bliżej nam do cieplejszego wiatru, zielonej trawy, szumiącego liśćmi lasu i kumkających żab.

 To początek tzw. astronomicznej wiosny, ta prawdziwa nadchodzi wtedy, gdy temperatura powietrza ma 5-15  ͦ C, oczywiście na plusie!

 Chińczycy uznają Święto Wiosny za jedno z najważniejszych. Na podstawie legend oceniają je na 4000 lat.

Friedrich Caspar David

 

Jednym z pierwszych przedstawicieli romantyzmu został Niemiec Caspar David Friedrich . Jego „Wędrowiec nad morzem mgły”         z 1818 r. to kwintesencja nowego stylu.

 Skończyły się czasy bóstw antycznych, nimf, historii biblijnych. Ich miejsce zajął pejzaż, najlepiej wyrażający naturę człowieka epoki,  a w nim on – bohater romantyczny, u Friedricha jednocześnie zdobywający szczyt i zagubiony w oceanie natury, zredukowany do roli obserwatora poddającego się nastrojowi. Stoi odwrócony tyłem do widza. 

Tylko on wie, co da się dostrzec poprzez ścielące się po horyzont chmury i mgły. Rozwiązanie zagadki nie jest celem widza; artysta pragnie przekazać uczucia, pobudzić intuicję. Następuje połączenie odwzorowania natury w nowy sposób ( chłodne górskie czy morskie krajobrazy, niespotykana kompozycja, charakterystyczne kolory) z przekazem symbolicznym (mgły, chmury, horyzont), korespondującym z popularnymi wśród romantyków lekturami.

Paul Verlaine

 

Opinia publiczna widziała w nim pijaka, wykolejeńca i rozpustnika. Bliscy – wiecznego dzieciaka. A znawcy literatury – księcia poetów. Jego osobowość już w dzieciństwie została wykrzywiona nadmiernie opiekuńczą miłością matki. To ona tolerowała wybryki jedynaka, urodzonego w zamożnej rodzinie francuskich mieszczan. 

Podziwiał go Jean Arthur Rimbaud, młody genialny poeta. Arthur traktował Paula jak swego mistrza i przewodnika. Tak silne wrażenie wywarły na nim poezje Verlaine’a z tomu „Wiersze spod znaku Saturna”. Ówczesna opinia literacka także była pod ich wrażeniem. 

Nikt tak jak Verlaine nie umiał oddać słowem poetyckim czystego wrażenia, ulotnego doznania zmysłowego, marzenia, uczuciowej impresji. Okazał się mistrzem wiersza, w którym jednostkowe doznanie poetyckie roztapia się w pięknie otaczającego nas świata.

 Czule połechtany tak wysoką oceną własnych dokonań podjął złą decyzję życiową, której finał okazał się tragiczny.

 Dopiero pod koniec jego życia zaczęli się gromadzić wokół niego poeci zupełnie nowego pokolenia – „dekadenci”, którzy za kilka lat mieli zmienić obraz literatury światowej. Verlaine’a okrzyknęli swoim patronem. On już jednak tego nie doczekał. Zmarł, zrujnowany przez alkohol, głód i choroby, mając zaledwie 52 lata.

Zapusty

Rozpoczynały się z Nowym Rokiem, a kończyły w ostatkowy wtorek. Był to jedyny w roku czas „tańców, hulanek, swawoli”. 

Panny na wydaniu wkraczały wtedy „na salony”, aby znaleźć mężów, od dworu do dworu pędziły kuligi, a na wsi panowały „szalone dni”. 

W rozrywkach zapustnych znaczącą rolę odgrywały kobiety. Huczne zabawy ustawały na chwilę w święto Trzech Króli oraz Matki Boskiej Gromnicznej. Słowo „zapusty” oznaczało albo cały okres od Nowego Roku do Popielca, albo tylko ostatnie trzy dni przed Środą Popielcową.

 Zapusty na wsi były okresem ożywionych kontaktów towarzyskich, zbierano się na wspólne skubanie pierza, które kończyło się muzyką i sutym poczęstunkiem. Jednak najweselszy był ostatni tydzień karnawału, od tłustego czwartku do kusego wtorku. 

Jedzono wówczas i pito, jakby chciano na zapas zaspokoić apetyt i pragnienie przed nadchodzącym czterdziestodniowym postem. Jak pisał Oskar Kolberg: „do uczty wchodziły koniecznie pączki, na smalcu w domu smażone, lub chrust, czyli faworki, ciastka podługowate, kruche na smalcu smażone”. Na wsi były to również różnego rodzaju bliny, „pampuchy”, racuchy.

Przez ostatnie trzy dni karnawału po wsiach krążyły pochody przebierańców. Były wśród nich postaci znane z kolędowania bożonarodzeniowego: niedźwiedzie, konie, bociany, żurawie, Cyganie, żandarmi itd. Po wsiach obwożono różne wcielenia Zapustu, zapowiadając rychły koniec karnawału. Chodził on od chaty do chaty i składał życzenia, domagając się datków. 

Przytul książkę - Tam, gdzie spadają Anioły

 

Ciepła i mądra opowieść o miłości, sacrum życia rodzinnego i potrzebie magii. Książka wyróżniona przez Polską Sekcję IBBY.

 Pięcioletnia Ewa jest świadkiem dramatycznej walki Aniołów – kiedy dobro przegrywa, traci swojego Anioła Stróża. Co stanie się z dziewczynką, pozbawioną niewidocznej, lecz czujnej opieki nadprzyrodzonej istoty? 

Co pocznie strącony, okaleczony Ave, utraciwszy anielską moc? Czy człowiek może przyjąć rolę anioła i zmienić przeznaczenie? 

Powieść Tam gdzie spadają Anioły jest próbą przedstawienia złożonych relacji pomiędzy dobrem a złem, między porządkiem ziemskim a boskim, wiarą a wiedzą, człowieczeństwem a boskością. To książka o rzeczach, które dotyczą nas wszystkich – zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Święta Bożego Narodzenia

 

Wieczór wigilijny to ciepło serdeczne, to wzruszenie nad bielą obrusa i drżąca ręka                  z opłatkiem, to krąg najbliższych, więc serdecznych. 

W blasku płonących świeczek kochamy odświętnie, mocno, ale czy dość mocno? Dostrzegamy własną samotność, ale czy widzimy samotność innych? 

Robimy wiele niecodziennych rzeczy, ale czy to tylko siła tradycji, czy też głębsze przekonanie?          I wspierając się słowami ks. Jana Twardowskiego „Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą, zostaną po nich buty i telefon głuchy ……

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna

zabiera nam  wrażliwość tak jak każde szczęście

przychodzi jednocześnie jak patos i humor

jak dwie namiętności wciąż  słabsze od jednej (…)

kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym za często lecz pisz raz na zawsze ……..”.

Życzymy sobie pokoju w świecie, ładu w ojczyźnie, dobroci od ludzi, miłości w rodzinie i powodzenia     w codziennych trudach.

To właśnie tego wigilijnego wieczoru, od bardzo wielu wieków. Pod dachem tkliwej kolędy Bóg się rodzi w człowieku

 

Jak obyczaj stary każe według ojców starej wiary pragnę złożyć Wam życzenia w dzień Bożego Narodzenia. Niech ta Gwiazdka Betlejemska, która świeci Wam o zmroku, prowadzi Was do szczęścia W NOWYM 2022 ROKU !

Przytul książkę - Lżejszy od fotografii - O Grzegorzu Ciechowskim

 

Lider, idol, ikona polskiego rocka. Właśnie rozpoczynał kolejny etap swojego życia, planował nagranie nowej płyty Republiki, budowę nowego domu. Wszystko nagle zostawił w pewien grudniowy dzień. Od jego śmierci minęło już dwadzieścia lat, a polska scena muzyczna nadal nie doczekała się postaci podobnego formatu. Teraz powraca w biografii, jakiej jeszcze nie było. Przejmującej, pełnej emocji i tęsknoty, zbyt późno wypowiedzianych słów oraz niedokończonych rozmów. Oto on – lżejszy od fotografii, bo zatrzymany w kadrach pamięci, w nie zawsze łatwych wspomnieniach najbliższych: rodziny, przyjaciół, muzyków, artystów.

 Piotr Stelmach dokonał rzeczy niezwykłej – wywołał fotografie z ulotnej materii pamięci swych rozmówców        i utkał z nich biografię człowieka z krwi  i kości – wrażliwego poety, świadomego siebie artysty, czułego         i wymagającego ojca, milczącego przyjaciela, ale                     i choleryka, upartego, kontrowersyjnego, walczącego           o siebie lidera.

6 grudnia Św. Mikołaja

 

Urodził się w Bari w południowych Włoszech. Żył prawdopodobnie w IV wieku chrześcijaństwa. Posiadamy mało historycznych informacji o jego życiu i działalności. 

Tradycja chrześcijaństwa przekazała natomiast o nim wiele legend i opowiadań. Był dzieckiem zamożnych rodziców, uproszonym przez nich w modlitwie u Boga.

 Od młodości odznaczał się pobożnością i wrażliwością na niedolę i trudności ludzi, zwłaszcza ludzi biednych i opuszczonych. Po śmierci rodziców majątek rozdał potrzebującym. 

Zwyczaj obdarowywania upominkami w dzień św. Mikołaja spotykamy od XIII wieku. Wprowadzono go najpierw w szkołach w formie stypendiów i zapomóg dla biednych uczniów. 

Z biegiem czasu  przeniesiono go w wielu krajach na wszystkie dzieci w szkołach. Stąd przeszedł on do rodzin i rozpowszechnił się nie tylko w Europie, i to w szerszym zakresie obdarowywania nie tylko dzieci ale również dorosłych.